Fietsen met epilepsie — met de tandem Pino E

Vrijheid die blijft – ook als het leven onvoorspelbaar is

Sommige gebeurtenissen verdelen een leven in een vóór en een na. Voor de familie Kriemann was dat de dag waarop hun dochter Mia op vierjarige leeftijd de diagnose leukemie kreeg. Van het ene op het andere moment draaide alles om behandelingen, hoop en doorzettingsvermogen.

De artsen konden de kanker verslaan. Maar de therapie liet sporen na. “De chemotherapie heeft meerdere hersengebieden beschadigd,” vertelt Mia’s moeder Maike. “Dat leidde tot een cognitieve beperking en epilepsie.”

Vandaag is Mia elf jaar oud. Ze leert, lacht en ontdekt de wereld – in haar eigen tempo. Waarnemen, verwerken, onthouden: veel van deze processen kosten haar aanzienlijk meer energie dan andere kinderen van haar leeftijd. Daarbij komen de epileptische aanvallen. Soms blijft het bijna een jaar rustig, dan nemen ze plots weer toe. In extreme gevallen tot wel tien per dag. Voor haar familie betekent dat: altijd alert zijn, flexibel blijven en nooit volledig kunnen plannen.

Een actief kind met een grote ontdekkingsdrang

Ondanks alle uitdagingen is Mia bovenal een vrolijk kind. Ze houdt van uitstapjes naar de speeltuin, kleine tochtjes door de buurt en vooral van de bibliotheek. Om de twee weken struint ze daar samen met haar moeder langs de rekken en komt ze thuis met een stapel kinderboeken. Verhalen zijn haar kleine, grote wereld.

Mobiliteit was lange tijd een beperkende factor. Zelfstandig fietsen is door haar coördinatieproblemen nauwelijks mogelijk. En het voortdurende risico op een epileptische aanval maakte elke rit op twee wielen riskant.

“We waren volledig afhankelijk van de auto,” zegt Maike. “Even spontaan ergens stoppen, gewoon op de fiets stappen – dat was voor ons ondenkbaar.” Totdat de familie onze Pino E leerde kennen.

Veilig onderweg. Ook met speciale behoeften

De Pino E is geen gewone tandem. Mia zit voorin, goed vastgegespt, met haar voeten gefixeerd in speciale pedalen. Mocht er een aanval optreden, dan blijft ze veilig in positie. Voor haar ouders maakt dat een wereld van verschil.

Mia geniet vooral van één ding: het gevoel er echt bij te horen.

“Al bij de eerste proefrit wilde ze er niet meer af,” vertelt Maike. “De wind in haar gezicht, zelf meetrappen, de omgeving beleven – dat betekent voor haar vrijheid.”

En daar gaat het om. Niet alleen vervoerd worden, maar deel uitmaken van de beweging. Actief meerijden. Erbij horen.

Meer dan mobiliteit: een stukje normaliteit

Ook voor Maike en haar man Stefan is het dagelijks leven veranderd.

“We kunnen nu veel kortere afstanden zonder auto afleggen. Dat geeft ons zoveel meer flexibiliteit,” zegt Stefan. “En vooral gezamenlijke momenten die licht aanvoelen – niet als organisatie, maar als leven.”

Een ijsje halen, spontaan naar de speeltuin, even langs de bibliotheek – dingen die voor veel gezinnen vanzelfsprekend zijn, worden met de E-tandem weer mogelijk.

Voor de familie Kriemann is de Pino E niet zomaar een fiets. Het is een stukje onafhankelijkheid. Een veilige oplossing voor een kind met speciale behoeften. En een manier om ondanks medische onzekerheden actief te blijven.

En soms is dat precies de grootste vrijheid.

‍

‍