Gemeinsam auf den Mont Ventoux – das Pino E verbindet Vater und Sohn

Sommige ideeën ontstaan niet lang van tevoren. Ze zijn er ineens.

“Ik was met mijn zoon Lars op pad en vroeg me af wat we allemaal met deze fiets zouden kunnen doen,” vertelt Colin MacDonald. “Ik wilde altijd al eens terug naar de Mont Ventoux. Die twee dingen combineren was de perfecte oplossing.”

De fiets waarover hij spreekt, is een Pino. Lars zit voorop, Colin achterop. Samen gingen ze op weg naar een van de beroemdste bergen uit de wielersport.

Duchenne verandert het dagelijks leven – maar niet de wens om samen op pad te gaan

Lars is negen jaar oud en leeft met de spierdystrofie van Duchenne (DMD), een ernstige progressieve spierziekte. Duchenne tast alle spieren in het lichaam aan. Lars kon lopen tot hij zeven jaar oud was. Toen viel hij op een dag en kon hij niet meer lopen of staan.

Tegenwoordig is hij volledig afhankelijk van zijn rolstoel en heeft hij dag en nacht ondersteuning nodig: bij het opstaan, aankleden, douchen en naar het toilet gaan. Hij kan zijn armen nog gebruiken, maar slechts beperkt.

Juist daarom zijn de momenten waarop niet de ziekte het gezinsleven bepaalt zo belangrijk.

Precies daar begint voor hen de bijzondere rol van de Pino.

“De Pino heeft ons de vrijheid gegeven om als gezin altijd en overal te fietsen. Niet alleen voor Lars, maar samen met hem,” zegt zijn vader.

Samen fietsen in plaats van naast elkaar

Wat de Pino zo bijzonder maakt, merk je onderweg meteen: Lars zit voorop, trapt mee en beleeft elke bocht, elk gesprek en elke verandering in het landschap van dichtbij.

Voor Colin maakt juist dat het verschil. “We fietsen als een team.”

Dat Lars de hele route naar de top van de Mont Ventoux zou meetrappen, was allerminst vanzelfsprekend. Maar dat is precies wat er gebeurde. Van de start tot aan de top bleef hij actief meedoen – iets wat volgens zijn vader op geen enkele andere fiets mogelijk zou zijn geweest.

Trainen in Nederland – met virtuele bergen

De voorbereiding op de Ventoux begon lang voor de reis naar Zuid-Frankrijk.

Colin fietst regelmatig 400 tot 500 kilometer per week. Omdat het gezin in Nederland woont, zijn er daar echter maar weinig echte beklimmingen. Daarom verplaatste hij zijn bergtraining naar het virtuele trainingsplatform Rouvy.

“Bij sommige beklimmingen heb ik de realiteitsgraad verhoogd naar 130 tot 140 procent,” vertelt hij. “De Ventoux-route heb ik daar meerdere keren gereden.”

De grootste uitdaging bleek uiteindelijk echter niet de berg zelf. Het was de vraag hoe de rolstoel van Lars vervoerd kon worden. Want zodra hij niet op de Pino zit, heeft hij die nodig.

Een dag die het gezin nooit zal vergeten

‍

Op de ochtend van de beklimming lag de Mont Ventoux aanvankelijk nog in de wolken. Maar met elke kilometer werd het weer beter. Uiteindelijk konden vader en zoon in shirts met korte mouwen verder fietsen.

Ze kregen daarbij steun van familie en vrienden: de grootvader van Lars reisde mee naar Frankrijk om de tocht van dichtbij mee te maken. Vrienden begeleidden hen op de fiets de berg op. De moeder van Lars organiseerde de reis, bracht Lars’ rolstoel met de auto naar boven, stopte onderweg om foto’s te maken en zorgde voor alles wat niet aan de fiets bevestigd kon worden.

Voor Lars zelf was er aan het einde één absoluut hoogtepunt: de afdaling.

Met een brede grijns raasde hij voorop de Pino de berg af – met snelheden tot wel 60 km/h.

‍

‍

Meer dan mobiliteit

Het gezin zet zich al jaren in voor het Duchenne Parent Project en zamelt geld in voor onderzoek en betere behandelmogelijkheden. Onder andere tijdens “Duchenne Heroes”, een zevendaagse mountainbiketocht door de Ardennen.

Maar hun rit op de Mont Ventoux draaide om nog meer.

“We willen laten zien dat je ook in deze situatie naar buiten kunt gaan en van het leven kunt genieten,” zegt Colin MacDonald. “Ondanks een rolstoel en beperkte mobiliteit kun je de wereld verkennen en de vrijheid ervaren die fietsen met zich meebrengt.”

‍